Ve sonunda..Sen gibiyim Ben de artık!..

Durgun denizler gibiyim..

şiddetini kaybetmiş rüzgar,

kesilmiş soluğu fırtınanın,

veya çok yaşlanmış bir ağaç..


zaman,mekan hep aynı..

hatıralar,siluetler aynı..

kokular aynı,

korkular da..


öylece geçiyor saatler

içini kemiren ama öldürmeyen,

yıllarca acı çektiren bir veba gibi Aşk..

aşk gibiyim..

ağır,hasta ve dokunaklı..


Gözlerin feri kaçmış,

uykusuzluk müdavimin

ve bir ruh,

odanda

çırpınıp duran bir perde

gece kadar karanlık yalnızlık

boş bir şarap bardağı ve biraz tatlı

birkaç yudum su, ılık ve sakin

çaresizliğin haykırıyor

-dört duvar arasında_

öyle ki;

ne yapmak istesen yapamıyorsun

........

insanız,susuyoruz

konuşmak yoruyor

cansız birer kukla oluyoruz bazen

başkasına  muhtaç ruhumuz

insanız..

geçiyor zaman

büyüyoruz..

yalanlar söylüyor dilimiz

burnumuz uzuyor..


toprak kokuyor halbuki bir yanımız


zaman geçiyor

yalnızca yeri değişiyor

hayattaki rollerin

her film mutlu sonla bitmiyor


Çoğal(a)mıyoruz

-kimse çok değilken-

herkes az olabiliyor hayatta

kayboluyoruz ara sıra

yitirdiklerimiz gibi

......

insan kalbi ne kadar dayanır ki buna?!

azalan ayak sesleri

çoğalan kalp sızısı

düşünce krizleri..

aldığın nefes gibiyken

ya yalnızsa artık o kalp

yarım nefesle yaşanır mı?!

...

Ve..

Geçti zaman

yoruldu beden

gözyaşları kurudu

ve daha da kuruyacak

ruh yalnızlığa soyunacak

beden alışacak acının raddesine

üşüyecek elbet hayaller

umut yitirilmedikçe

hep bir nedeni olacak hayatın..

Bu böyle..

Artık ikimizde az şeyiz

çoğalamıyoruz aşka

yitirilen zamanın sonunda

mücadeleden yorulan

 Ben,

Sen gibiyim artık

sonunda..

Paramparç(aşk) ve Aciz bir gece..

Kuş uçmaz kervan geçmez şehirler gibi buruktu yüreğim..

Her tarafta tuhaf azap dolu bir sessizlik..

Ağaçlar yollar sessizliğe bürünmüş,herşeyde ince bir sitem vardı..

Evler,Binalar donmuş,taşlar çatlamış,yüzüm yıpranmıştı..Güneş inadına batmaktaydı,

yağmur çoktan terk edip yalnızlığa mahkûm etmişti beni.

Bedenim acı üstüne acı çekiyordu, ruhum ise paramparçaydı.

Attığım her adımla birlikte içimi içime gömüyordum.

Tüm şehir solmuştu ve ne zaman çıkıp bir iki saat yürümeyi düşünsem boş caddelerde,

ayakkabılarımın sesi yırtıyordu kulaklarımı.

Terk edilmiş barakaların yanından geçip dolu gözlerle izliyordum boşluklarını.

Eve döndüm.

En koyu boyalarımın canını sıkıp çıkarttım tüplerinden ve şiddetle yürüdüm tuvalimin üzerine.

Biraz daha siyah, biraz daha, daha fazla aslında ve koyu kırmızı, en kırmızı, en soğuk tonları yalnızlığın…

Kazırcasına beynimin diplerini döküyordum düşüncelerimi.

Bu şehri yeniden var etmeliydim ve edebilirdim.

Daha hızlı, daha güçlü, daha hırslı vurmalıydım her fırça darbesini.

Tüm otobüsleri bu şehirden geçirmeliydim,

her yeri siyah ve koyu kırmızıya boyamalıydım ve tüm boş barakaları doldurmalıydım şarapçı sanatçılarla.

Nefes aldım.

Yerimden kalkıp uzaktan baktım resme.

Biraz daha öfke bulmalıydım ve kusup bilinçaltımı, alt üst etmeliydim tüm sessizliğini bu şehrin.

Sert olmalıydı bakışları kahramanlarımın, kendilerine bakanları korkutmalıydı renklerimin her tonu.

Şarap içtim.

İçtiğim her kadehte içimi içime gömdüm ve kendi çiçeklerimi kendim söktüm içimden.

Işığı kapattım.

Uyumalıydım ve uyandığımda hırsla doğan bir güneş bulmalıydım bu şehirde.

Yalan Sev(iş)meler.../ (Avuçlarımda kanayan Aşk!..) /

Sustum...

Patlamaya hazır bir volkan gibiyken içim...


İçimde güzel anlar büyütmeye çalıştım,

acı bir serzeniş kalbimi ağrıtırken oysa..

Kaçmak istedim...

Uzaklara ait olmak..

Yaslayıp başını düşüncelerinin seni götürdüğü o uzak diyarlara..

orda durdurmak saatleri..

kendinden kaçmak....aslında yabancılaşmak...

Bir yerlerde var olma sızısı;

ve başka yerlerde yok olma..

sonsuz yalnızlıklar...

kurumaya yüz tutmuş hayaller..

dondurulmuş sevgiler,ümitler..



Belki de karşılaşmamak için kanayan korkularımla

dokunamadım yeniden parmak uçlarına

yahut olamadım seninle

sevemedin beni

kanamakta olan avuçlarımla



Kendinden sıyrılıp bir başka ruh giymek

Sevmeye çalışmak birşeyleri

aşkın kutsallığına inanıp,

neye taptığını unutmak..

bağlanmak..

O'nda kaybolmak..

bir heyecan,bir sevinç,

bir korku

belki de anlamsız bir çaba..

Bir taraf yanardağ alevi

Kaskatı bir duvar sanki diğeri

Anlamaya çalışmak herşeyi..

........


alışılmış katılık..

yitirilmiş ruhlar..

karanlık kadar kapalı sevişmeler..

ruhsuz boşalmalar.

adsız birbirine açılan vücutlar

uçurum kenarına bırakılıp kaçılan ruhlar..

derinlerimizde eriyen buz dağları..




_belki de sözün kısası_

Çok da şey anlat(a)madan

sövemeden içimi acıtanlara

dökemeden beynimi bakışlarına

ya da sevemeden beni

Öylece kanadı avuçlarım...