4 Ocak 2011 Salı

'' Ben '' Zamiri..

Yaşım 27

Yolun neresinde olduğumu bilmiyorum;ama annemin hala telefonun öbür ucundan ''Amman kızım,paltosuz

dışarı çıkma!.. ''diye uyarısına sık sık muhatap olunca henüz başında olduğum kannatine varıyorum

O gün dışarı paltosuz çıktım

Sonra mı?

Hangi ülkeden geldiği bilinmeyen bir gribin ellerinde bir hafta tutsak kaldım

Ama annemin lafıma rağmen yapmam,annem olmadan yanlış bir karar vermenin tadını çıkardım o gün..

Uzaklaşınca görünmeyen bir ''Ben''..

''Ben'' zamiri...

Görmezden gelmek bir '' maharet''değil, sonraya ait bir engeldir ,derdi Babam.

Tek başıma kaldığımda iki yumurtayı birbirne vurmaktan hasıl olan sesin görüntüsündeki tada mahkum

olan bir ''ben''.

''Enaniyet'' koridorlarında pes etmeyen bir anlayışın şahsiyet mücadelesi bir ''ben''.

Bilgi bir yere kadar gelip ''heyecan'' ve '' icraat'' ile beslenmeyip kaybolan bir ''ben''.




Arkasına 'bin''bakan ve ''bir off çeksem karşı dağlar yıkılır''diyen bir''ben''..


Kendi ''biz''in içinde kaybolan bir ''ben''..


Ve uzaklaşınca görünmeyen bir 'ben'..


Bir türlü kendi rengini alamamış iki siyah parantezin arasında kalmış ''ben''..


İki güneş arasında uyanamamış ve ''kendi''ni bulamamış bir ''ben''.


İçinde bütün zamanların bir parmak balı olan bir ''ben''.


Mevlana'nın ''bir ben var benden içerü'' dediği bir ''ben''.


Bütün pınarlardan içip kendi pınarını bulamamak..Kendi işaretini hayatın hangi noktasına koyacağını


bilememek kimin suçu acaba?


Ey ''ben'' geldiysen üç kere vur!..

iç çığlık

Bir çığlık atıyorsun boğazın yırtılırcasına,

kimseler istemiyorsun etrafında kalsın,

Bir adım atıyorsun sessizce toplanılmasın atrafında,

kaçmakla yaşamak arası bir yerde bekliyorsun

boğazın yırtılır..

Hayat yüzde elli oranını koymuş gene benim için sepete;

yeniden elimi daldırmam gerekiyor,içtenlikle

samimiyet ve sonsuza doğru

ama artık o kadar korkuyorum ki elimden

yetinmeyecek yeni yüzdeler arayacak sepetlerde

sessiz kaldım,sessiz oldum..

gerçek yada yanlış

doğru yada yalan

sadece susuyorum...

patlamak için ne kadar susuyorsam

o kadar doluyorum



içimi acıtıyor artık bu hayat,

bu koşturmaca..

sadece ufak bir köy,orman,dağ ve bir ev

bana dünyanın en büyük nimetleri gibi geliyor

bu karmakarışık yüzdelerde..

bu sefer sabrediyorum ve bekliyorum..

doğru şeyi yapmanın en önemli unsuru

ne yaptığını bilmiyorsan öğren

gerçekler seni ozaman taşıyor diğer yüzdelik dilime..

dilimin ufak yada büyük olması önemsiz

senin o dilimin içine girmek isteyip

bunu başarman önemli

ve

hayat artık sorma bana,

senden sadece cevap arıyorum

gitmeli miyim,

kalmalı mıyım?!...

3 Ocak 2011 Pazartesi

Ve sonunda..Sen gibiyim Ben de artık!..

Durgun denizler gibiyim..

şiddetini kaybetmiş rüzgar,

kesilmiş soluğu fırtınanın,

veya çok yaşlanmış bir ağaç..


zaman,mekan hep aynı..

hatıralar,siluetler aynı..

kokular aynı,

korkular da..


öylece geçiyor saatler

içini kemiren ama öldürmeyen,

yıllarca acı çektiren bir veba gibi Aşk..

aşk gibiyim..

ağır,hasta ve dokunaklı..


Gözlerin feri kaçmış,

uykusuzluk müdavimin

ve bir ruh,

odanda

çırpınıp duran bir perde

gece kadar karanlık yalnızlık

boş bir şarap bardağı ve biraz tatlı

birkaç yudum su, ılık ve sakin

çaresizliğin haykırıyor

-dört duvar arasında_

öyle ki;

ne yapmak istesen yapamıyorsun

........

insanız,susuyoruz

konuşmak yoruyor

cansız birer kukla oluyoruz bazen

başkasına  muhtaç ruhumuz

insanız..

geçiyor zaman

büyüyoruz..

yalanlar söylüyor dilimiz

burnumuz uzuyor..


toprak kokuyor halbuki bir yanımız


zaman geçiyor

yalnızca yeri değişiyor

hayattaki rollerin

her film mutlu sonla bitmiyor


Çoğal(a)mıyoruz

-kimse çok değilken-

herkes az olabiliyor hayatta

kayboluyoruz ara sıra

yitirdiklerimiz gibi

......

insan kalbi ne kadar dayanır ki buna?!

azalan ayak sesleri

çoğalan kalp sızısı

düşünce krizleri..

aldığın nefes gibiyken

ya yalnızsa artık o kalp

yarım nefesle yaşanır mı?!

...

Ve..

Geçti zaman

yoruldu beden

gözyaşları kurudu

ve daha da kuruyacak

ruh yalnızlığa soyunacak

beden alışacak acının raddesine

üşüyecek elbet hayaller

umut yitirilmedikçe

hep bir nedeni olacak hayatın..

Bu böyle..


Artık ikimizde az şeyiz

çoğalamıyoruz aşka

yitirilen zamanın sonunda

mücadeleden yorulan

 Ben,

Sen gibiyim artık

sonunda..