Gökçeada,gece,sen ve sessizlik..

Rüzgarın sesini dinliyorum..                                                          

Mumun alevi duvarda gölgeler nakşederken

gecenin sessizliğini duyuyorum..

Kimseler yok,koca dünya ortasında

bir sen,bir ben..

ne gidecek bir yer,

ne duyabilecek birisi..

Çabalıyorum ama yorulmak istemiyorum düşüncelerle

kapılıyorum saatlerin korkusuna

iliklerimi saran bir kıpırtı hissediyorum..

hayatın varlığını,yaşanacak duyguları

getiriyor bana

aynı heyecanları bedenimin olmadık yerlerinde

hissediyorum..

Birşeyler anlatıyor

Rüzgarın sesi bu;

seni bana anlatıyor..

yeniden doğmayı,

yeniden herşeye başlamayı öğretecek olan rüzgar!..

Anlatıp geçti seni bana..

Rüzgarları bilirsin

Çabuk ve ürkütücüdür..

etrafına ne bıraktığını anlamadan

öylece çekip gider..


bana anlattığı şeylerde aradım seni,

bir ipucu,belki yeni bir bekleyiş..



Ve sonunda buldum..

Bana anlatmak istediği şey

senin kalbinin sesiymiş..

çabuk geçmesine rağmen

en önemli yeri atlamadan bana bırakıp gitmiş..

dinledim saatlerce

varlığını hissettim.

yaşadım ve gelmeni bekledim.

kocaman dünyanın sessiz kalan kısmında sende varmışsın

sessizliği paylaşırken geceyle

sana sesleniyorum

sen duymuyorsun..

Rüzgara sesleniyorum sonra;

Bu sefer sesiyle birlikte kendisini de getir,

özlüyorum diyorum

bu zamana kadar getirdiğin sesinde ruhunu hissettim,

getirdiğin kokusunda bedenini hissettim

bana bu sefer kendini getir

kendimin ben olduğunu hissedeyim


Beni bir kez daha hayata bağlayacak herşeyi ile

yeni bir dünya kuracak olan sensin..


Sevdiğim,

Bu kadar sessizlikte sensiz bırakma beni!..

Son...

Uykusu ağır bir gün..

ışığı hafif..

Ben nöbetini tutuyorum

ama her geçen gün

daha az

ve zamanla

kendini iyileştiren yara gibi

daha iyi..

Azala azala..

Daha az seviyorum seni

giderek daha az..

usul usul keşfederek sevdim

her gün sana doğarak sevdim

şimdi unutur gibi seviyorum..



Boşuna arama,

gelme artık sevgili!..

arada bir, istediğinde

bir sayfasını rastgele açıp okuyacağın

kitap değilim ben!..

istediğin zaman ara sıra uğrayacağın bir liman,

canın çekince içeceğin bir kadeh şarap değilim!

Üstünü değiştirmek için gelme;

Ben günah çıkarma kabini değilim!..

Yüreklere oyuncak olmayacak kadar derinine bir aşk yaşadım ben!

Git! Kendini başka yerde temize çek!..

Üzerini örttüm senin..

......

.....



Ama en kötüsü ne biliyor musun sevgili?!

Sen her ne kadar umursamasan da

Kimse benim gibi sevmeyecek seni,

kimse şiirler yazmayacak sana

ve en kötüsü

belki hiçbirzaman okumayacağın yazılar

yazdım sana!..


..........

............


Sevdiğim!..



İyi ol, Sağ ol, Uzak ol

Ama bir daha görme beni!

karalamaca......

Bu sabah güneş ışıklarıyla uyandım..

Gecenin karanlık yüzüne yüzümü dönmeye alışmışım;

yadırgıyorum güneşin yüzünü bu kadar güzel göstermesini..

Farkettim ki, yorgunum...

Hep tetikte yaşıyorum..

Her an kaosa,mücadeleye,direnmeye hazırım..

kanayan bir yürekle nasıl baş edileceğini biliyorum..

Doğruluyorum..

Sükunet ruhumu bozuyor..

Öyle bir cendereden geçirdim ki kalbimi

yokluğuna alışmak tuhaf geliyor..

hapishaneden çıkan mahkum gibi

bir afallama var üzerinde..

son kez etrafına bakarsın..

Mahkum,Özgürsün!..

tel örgülerin ötesini görmek için bir adım atarsın

Özgürsün,Git gidebildiğin yere

ama nereye?!..

....

işte tam olarak böyle birşey içimde acı hüzünle

kapladığın o yerin boşluğunu ifade etmek..

.........

Aklımın sensiz geçirdiği, saymadığım bilmem kaçıncı gününde

ruhumdaki huzura karşılık, ne yapacağını bilememe duygusunu hissediyorum.